Dirk-Jan vroeg in een reactie welke kandidaat zou profiteren van de bijna-recessie waarin de VS verzeild zijn geraakt. ‘Niet McCain, niet Huckabee, niet Obama…: Romney vs. Clinton, me dunkt’, schreef hij.

Ja, de economie wordt door een meerderheid van de kiezers, zo blijkt uit onderzoek, nu inderdaad als het belangrijkste thema gezien. Irak/veiligheid is in de meeste peilingen nummer 2. Voor Obama is dat in ieder geval niet zulk goed nieuws. Hij had gehoopt dat de verkiezingen vooral over Irak (en dus change vs. experience) zouden gaan. Maar de vraag is of Hillary Clinton er erg blij mee moet zijn. Bill Clinton kon in 1992 als gouverneur van Arkansas bogen op een succesvol economisch programma en daar de oude Bush mee om de oren slaan. Hillary is natuurlijk ’slechts’ senator van de staat New York en heeft wat dat betreft geen aantoonbare ervaring.

De Democraten zitten wat dat betreft sowieso in een lastig parket. Nu Bill Richardson als kandidaat is afgezwaaid, gaat de strijd tussen twee senatoren en een ex-senator (Edwards). Sinds John F. Kennedy is nog nooit een senator tot president verkozen. Bij de Republikeinen zijn nog altijd twee (ex-)gouverneurs in de race: Huckabee en Romney. Beiden hebben serieuze ervaring met het aanzwengelen van een economie. Maar inderdaad: Romney heeft gezien zijn zakelijke achtergrond natuurlijk een zwaarder economisch profiel.

Wie in de primaries het meest profiteren van de beroerde economische toestand, is moeilijk te zeggen. Romney won Michigan (waar vanwege de vertrekende autoindustrie de werkloosheid enorm is en het aantal foreclosures van huizen aanzienlijk hoger ligt dan het landelijk gemiddelde), maar dat had toch ook sterk te maken met zijn eigen geschiedenis daar: hij groeide er op, zijn vader was er gouverneur en toen Romney vorig jaar aankondigde president te willen worden, deed hij dat in Dearborn, waar de zieltogende Ford-fabrieken gevestigd zijn. Voor South Carolina verwacht ik toch eerder winst van McCain of Huckabee. Bij de Democraten biedt Obama hoop op verandering. En wat biedt Clinton? Een vage herinnering aan de roaring nineties, toen onder Bill de bomen tot aan de hemel groeiden. Ik weet niet of de kiezers dat voldoende vinden.

Maar laten we niet de wijze les van James Carville (zie eerdere post) vergeten: It’s the economy, stupid. Met andere woorden: het draait eigenlijk altijd om de economie. En met een national debt van (op het moment van schrijven) 9.190.148.646.499 dollar (zie http://www.brillig.com/debt_clock/) en Republikeinen die acht jaar op de pof hebben geleefd, zal de economie (ongeacht alle stimuleringsmaatregelen die Bush gisteren heeft aangekondigd) sowieso op 4 november bovenaan de agenda staan.

PV