Zoals de conservatieve columnist David Brooks van The New York Times terecht opmerkt: Sarah Palin keerde zich in het debat met Joe Biden niet louter tegen Washington, maar voor het gemak maar meteen tegen de hele oostkust van de Verenigde Staten. “Just to be safe”, schrijft Brooks.

Haar accent, haar voorkomen, haar eenvoudige antwoorden en haar expliciete afkeer van Washington deden het onmiskenbaar goed bij de gemiddelde plattelandskiezer die het Congres op het moment nog lager waardeert dan president Bush.

Palin tijdens een van haar beste momenten: “Oh, yeah, it’s so obvious I’m a Washington outsider. And someone just not used to the way you guys operate. Because here you voted for the war and now you oppose the war. You’re one who says, as so many politicians do, I was for it before I was against it or vice- versa. Americans are craving that straight talk and just want to know, hey, if you voted for it, tell us why you voted for it and it was a war resolution.”

Hele snelle peilingen na het debat van CBS en CNN zouden wijzen op een overwinning van Biden. Maar het hangt ervan af wie opdracht gegeven heeft tot de peiling. De focus group van Fox News vond dat Palin overweldigend had gewonnen. Maar nogmaals: Palin kon niet verliezen en Biden wel. Palin deed wat ze moest doen en deed dat volgens mij veel beter dan mainstream media aan die vermaledijde oostkust kunnen bevatten.

Dat betekent overigens niet dat McCain nu op zijn sloffen de verkiezingen gaat winnen. De Democraten zouden moeten kunnen profiteren van de economische crisis. Dat de McCain-campagne zich inmiddels heeft teruggetrokken uit Michigan is veelzeggend.

Maandenlang heeft McCain in de industriestaat campagnegevoerd om de ontevreden Hillary-kiezers (blue collar voters, of hoe je ze wil noemen) aan zich te binden, maar nu redeneert de campagne dat de door de kwakkelende autoindustrie werkloos geraakte inwoners van die staat toch eerder voor hun portemonnee kiezen dan voor het Amerika-gevoel dat McCain probeerde over te brengen.

Zou McCain spijt hebben dat hij Mitt Romney, wiens vader gouverneur van Michigan was, niet als running mate heeft aangezocht?

PV

Na een aantal desastreuze interviews waren de verwachtingen over de prestaties van Sarah Palin, de Republikeinse kandidaat voor het vice-presidentschap, niet al te hoog gespannen. Obama’s running mate Joe Biden kon vanavond winnen of verliezen, Palin kon alleen maar winnen. En ze won.

Beide kandidaten hebben geen serieuze fouten gemaakt. Maar daar ging het niet om in het vice-presidentsdebat in St. Louis. Palin moest het aanvankelijke enthousiasme over haar kandidatuur terugbrengen en moest de voor John McCain zo belangrijke groep evangelische kiezers zien te behouden. Biden moest er bovenal voor zorgen niet te ontsporen met onhandige opmerkingen die geïnterpreteerd zouden kunnen worden als seksistisch.

Palin slaagde wonderwel. Ze sprak de taal van het Amerikaanse heartland, de taal die miljoenen Amerikanen iedere zondag in honderdduizenden kerken horen.

Haar dédain voor het buitenland (‘those foreign countries’, ‘other countries that don’t care so much about the climate as we do’), haar ethische waarden en normen (pleidooi voor het huwelijk tussen man en vrouw) en haar verwijzing naar een nieuwe holocaust door Iran komen zo uit het zondagse draaiboek van een gemiddelde kerk in, zeg, South Dakota. Met haar lofzang op Amerika en de verwijzing naar Reagans ’shining city on the hill’ (een parafrase van een quote uit de beroemde toespraak ‘A Model of Christian Charity‘ van founding father John Winthrop) bracht ze ten slotte ook nog John McCains unique selling point patriottisme in het debat.

Dan Joe Biden. Die sprak vanuit een andere wereld. Een wereld die wij in Europa beter kennen en bovenal beter weten te waarderen dan de gemiddelde Amerikaan. Biden heeft kennis van zaken, vooral als hij spreekt over het buitenlands beleid, maar voor veel kiezers die niet al besloten hadden Democratisch te stemmen, was hij te specifiek. Pakistan, Afghanistan, Irak, Iran, Israel, Bosnië, Soedan en zelfs Tsjaad kwamen in de antwoorden van Biden voorbij. De kiezer waar Palin zich op richtte, de christelijke plattelandskiezer, zal het allemaal worst wezen.

Biden maakte, voor zover ik dat kan beoordelen, geen opmerkingen die Republikeinen als seksistisch zouden kunnen willen zien. Hij was zeer respectvol richting Palin en kwam geen enkele keer arrogant of betweterig over – ook niet toen Palin de naam van een generaal verkeerd uitsprak. Maar ik vraag me af of Biden gescoord heeft bij de doelgroep die Barack Obama zo hard nodig heeft: witte werkende mannen. CNN toonde onderaan het debat permanent in een grafiekje de opinies van een groep zwevende kiezers uit Ohio en steeds weer bleek dat niet Palin maar Biden het beter deed bij vrouwelijke kiezers. Ook niet als Biden over de economie sprak.

Ik herhaal hier nogmaals wat ik een paar weken terug ook al in de papieren Groene schreef: Palin is er niet voor de vrouwelijke kiezers, die haast altijd in meerderheid Democratisch stemmen, maar vooral voor de mannen. Nu is gebleken dat John McCain niet de pacificerende politicus is die hij als senator leek te zijn, is Palin opnieuw een ijzersterke zet gebleken om de onder George Bush verhevigde culturele oorlog nog met een paar jaar te verlengen. We moeten de peilingen even afwachten, maar ik verwacht dat Palin het vertrouwen heeft teruggewonnen.

PV

Uit een nieuwe opiniepeiling zou blijken dat de Democraten in november 6 procentpunten meer zouden binnenhalen als Barack Obama wit zou zijn geweest. Daarmee is voor de zoveelste keer deze campagne ‘ras’ terug in de strijd.

Tot de Democratische voorverkiezingen in South Carolina was Obama gewoon een Amerikaan, half wit half zwart. Vooral buiten Amerika verschenen veel verhalen over zijn kleur. Totdat Bill Clinton terloops opmerkte dat het niet verwonderlijk is dat Obama de primary in South Carolina gewonnen had, want dat had dominee Jesse Jackson jaren terug tenslotte ook al gedaan. En Jesse Jackson is onmiskenbaar zwart. Emotioneel zelfs heel zwart. Daarmee werd Obama dat ook.

Niet iedereen durft toe te geven dat hij reserveringen heeft bij een zwarte kandidaat. Of het nieuwe onderzoek betrouwbaar is, kan dus niemand zeggen. Maar het verklaart, zeggen analisten, waarom de lelieblanke en patriot van onbesproken gedrag McCain in het voor Republikeinen minst gunstige verkiezingsjaar in lange tijd (post-Bush) het toch zo goed lijkt te doen.

Maar de vorige week in alle hevigheid losgebarsten economische crisis kan Obama echter wel weer enig herstel brengen. “Als je huis in brand staat, dan maakt het je niet uit of de brandweerman wit is of zwart”, zei gisteren een Republikeinse strateeg op CNN.

PV

Vanavond laat werd bekend dat de Republikeinen toch niet meteen na de toespraak van Obama hun kandidaat voor het vice-presidentschap laten uitlekken. Dat vinden ze bij nader inzien niet kunnen. Maar de presentatie gaat morgenmiddag gewoon door, voor zover ik heb begrepen.

Meteen nadat Barack Obama vanavond in het Invesco-stadion in Denver ten overstaan van 80.000 Democraten en miljoenen televisiekijkers de presidentskandidatuur aanvaard heeft, verhuist het politieke circus van Denver naar St. Paul voor de Republikeinse conventie.

Maar het campagneteam van John McCain wil dat niet het hele weekend wordt nagepraat over het historische evenement in Denver en dat zo snel mogelijk de media gedomineerd gaan worden door nieuws over de keus van McCain voor het vice-presidentschap. Volgens goed geïnformeerde bronnen zullen de Republikeinen daarom direct vanavond de keus van McCain laten uitlekken. Vrijdagmiddag (Nederlandse tijd) zal McCain zijn nummer 2 in Ohio officieel presenteren.

De finalisten zijn, volgens diezelfde bronnen, zijn eerdere tegenstrever Mitt Romney (nadeel: ligt niet goed bij evangelicals; voordeel: is economisch onderlegd en kan McCain de belangrijke staten Michigan en Nevada bezorgen), gouverneur Tim Pawlenty van Minnesota (nadeel: relatief onbekend, jong en onervaren; voordeel: dikke maatjes met McCain) en de independent senator Joe Liebermann van Connecticut (nadeel: voormalige Democraat, pro-life; voordeel: voormalige Democraat, dik bevriend met McCain).

De keuze voor een nummer twee is voor McCain misschien nog wel belangrijker dan voor Obama. Sommige kiezers zijn bezorgd om zijn hoge leeftijd (McCain zou voor een eerste termijn de oudste president zijn als hij in januari geinaugureerd zou worden) en McCain heeft niet de allerbeste gezondheid. Kiezers moeten dus ook de nummer 2 een geschikte president vinden – voor als het noodlot toeslaat. Mitt Romney oogt wat dat betreft het meest presidentieel, maar de vraag is of alle wonden van de voorverkiezingen geheeld zijn.

PV (in Denver).

Op de derde dag van de Democratische conventie ging terecht veel aandacht uit naar de toespraak van Bill Clinton en de acceptatiespeech van senator Joe Biden, de kandidaat voor het vice-presidentschap. Maar de beste en felste speech werd uitgesproken door senator John Kerry, de Democratische presidentskandidaat in 2004.

Toen, in 2004, stond Barack Obama in het voorprogramma van Kerry tijdens de conventie in Boston. Het was voor de meeste Amerikanen de eerste kennismaking met deze begenadigd spreker maar onbekende kandidaat-senator uit Illinois. Het contrast met de haperende Kerry, die alle onheuse aanvallen van Republikeinen gelaten over zich heen liet gaan, kon haast niet scherper.

Woensdagavond waren de rollen omgedraaid en sprak Kerry zoals Amerikanen hem niet eerder gehoord hadden. Op vileine wijze fileerde hij de Republikeinse kandidaat John McCain, die volgens hem behoorlijk anders is dan de senator McCain met wie hij jarenlang graag gezien werd. (Sterker nog, Kerry vroeg McCain in 2004 als zijn running mate nadat McCain vier jaar lang vrijwel altijd met de Democraten meestemde).

Het is de nieuwe John Kerry, die voor de Obama-campagne van meer waarde is dan iemand tevoren had gedacht. Ondertussen probeert Kerry zich te revancheren voor de race van 2004. Ook woensdagavond benadrukte hij nog maar eens dat tijdens de verkiezingen van 2004 meer stemmen dan ooit op de Democratische partij waren uitgebracht. Maar niet genoeg – onder andere door de gehaaide campagnemachine van George W. Bush en Karl Rove.

Lees hier zijn toespraak en kijk hier voor een mooi stuk uit The New Republic over de wederopstanding van john F. Kerry.

PV (in Denver)

Daar ben ik weer. Het is veel te lang stil geweest op deze blog, maar nu De Groene Amsterdammer een speciaal Amerika-dossier is begonnen, kan ik niet achterblijven. Wat ik in de tussentijd gedaan heb? Onder andere een boek geschreven over de publieke rol van religie in de VS. Dat verschijnt op 5 september bij uitgeverij Ambo. Nu de campagnes van Barack Obama en John McCain met de Democratische conventie in Denver deze week officieel zijn begonnen, ben ik hier dus weer te vinden. Met enige regelmaat probeer ik op het campagnenieuws te reflecteren. Houd me scherp en reageer!

Peter Vermaas, vanuit Denver

She said this:

“My husband did not wrap up the nomination in 1992 until he won the California primary somewhere in the middle of June, right? We all remember Bobby Kennedy was assassinated in June in California. I don’t understand it.”

En dat als antwoord op een vraag waarom ze niet uit de race stapt nu ze eigenlijk niet meer van Obama kan winnen.

PV 

In De Groene Amsterdammer schreef ik een paar weken geleden over Pastor John Hagee, de voorganger van Cornerstone Church in San Antonio. Nadat het campagneteam van John McCain Hagee gevraagd had om zijn steun voor de Republikeinse presidentskandidaat uit te spreken, verscheen hij in februari van dit jaar samen op een podiumpje. McCain trots als een pauw: eindelijk een evangelische dominee die hem wilde steunen.

Maar het campagneteam had zijn huiswerk niet gedaan. Met Hagee bleek meer mis dan een presidentskandidaat kan gebruiken. Hij had de orkaan Katrina Gods straf voor het zondige New Orleans genoemd, hij noemde de rooms-katholieke kerk eens ‘the great whore’ en houdt er als christenzionist ook nogal creatieve ideeën over Israel op na.

McCain krabbelde terug en liet weten dat hij de endorsement weliswaar waardeerde, maar dat dat geenszins betekende dat hij het met alle ideeën van Hagee eens is, ‘wat ik overduidelijk niet ben’.

Via de deze verkiezingstijd erg succesvolle en gezaghebbende website Huffington Post werden vandaag nieuwe ronkende quotes van Hagee bekend. De Holocaust is in de Bijbel voorzien, zo oreerde Hagee ooit. God droeg de Joden op naar het beloofde land terug te keren. Wie dat niet deed, kreeg Adolf Hitler, de ‘jager’, achter zich aan. Hitler deed in feite slechts wat God hem gevraagd had.

Hagee: “Then God sent a hunter. A hunter is someone with a gun and he forces you. Hitler was a hunter. And the Bible says — Jeremiah writing — ‘They shall hunt them from every mountain and from every hill and from the holes of the rocks,’ meaning there’s no place to hide. And that might be offensive to some people but don’t let your heart be offended. I didn’t write it, Jeremiah wrote it. It was the truth and it is the truth. How did it happen? Because God allowed it to happen. Why did it happen? Because God said my top priority for the Jewish people is to get them to come back to the land of Israel.”

Dit werd ook John McCain teveel. Na drie maanden verwierp hij vandaag de endorsement van Hagee. Op zijn beurt zei Hagee verkeerd begrepen te zijn. Hij heeft zijn endorsement ingetrokken om verder gedoe te voorkomen.

Vraag blijft hoe het team van John McCain zo dom heeft kunnen zijn. Wie op ‘Hagee’ googelt, krijgt direct de meest omstreden uitspraken van de dominee op een rijtje.

Ik denk dat er maar een verklaring mogelijk is: John McCain en zijn campagneteam kennen de wereld van de evangelicals niet en zoeken naarstig aansluiting. Iedere steun helpt om de basis waarop George W. Bush in 2000 en 2004 de verkiezingen won bij de Republikeinse Partij te houden of uberhaupt naar de stembus te krijgen.

Volgende station: Rod Parsley, de leider van World Harvest Church in Ohio. Heeft ook McCain ge-endorsed. En vindt dat de islam de ‘anti-christ religie’ is.

PV

Wat betekent de steun van voormalig presidentskandidaat John Edwards voor de campagne van Barack Obama? Terwijl de ‘endorsement’ van gisteren met veel tamtam werd gepresenteerd, reageerde de Amerikaanse pers nogal zuinigjes.

Dit soort steunverklaringen leidt nauwelijks tot extra stemmen, beargumenteerden verschillende commentatoren, kijk maar naar de staat Massachusetts, waar de senatoren Ted Kennedy en John Kerry zich vlak voor Super Tuesday voor Obama uitspraken, maar waar Hillary Clinton won. Of kijk naar Californië, waar Obama de steun had van first lady Maria Shriver. Ook die staat ging naar Clinton.

Maar in North Carolina, waar Edwards vandaan komt, zijn de primaries al achter de rug. En Obama heeft daar vorige week op zijn sloffen gewonnen. De steun van Edwards is dus om andere redenen van belang.

In de eerste plaats vanwege Obama’s probleem met de ‘hardwerkende’ (zoals Hillary het noemt) witte mannelijke kiezers in de midwest. Edwards heeft zich met succes weten te profileren als een soort working class hero, de arbeideristische kandidaat voor de in sociaal opzicht wat conservatieve kiezer. Misschien dat het Edwards lukt om Clintons kiezers uit de primaries ervan te overtuigen bij de verkiezingen op 4 november Obama te steunen. Niet voor niets werd de endorsement bekendgemaakt in Michigan, een staat waar Clinton claimt de voorverkiezing gewonnen te hebben (Obama stond niet op de lijst) en waar duizenden fabrieksbanen verloren zijn gegaan in de ooit machtige Amerikaanse auto-industrie.

Maar de steun is ook in moreel opzicht belangrijk. Wat het Obama-kamp en het Clinton-kamp ook probeerden, Edwards heeft lang geweigerd een van de twee kemphanen voor de Democratische nominatie te steunen. Niet omdat hij zijn kansen voor het vicepresidentschap wilde openhouden – want hij heeft al eerder gezegd daar niet nogmaals in geïnteresseerd te zijn – maar omdat hij de race niet verder wilde verstoren. Dat hij nu wel een keus heeft gemaakt, betekent dat zelfs John Edwards de Democratische voorverkiezingen als gelopen beschouwt. Dat is hard voor Hillary Clinton.

Ondertussen maakt Obama zich om de aankomende primaries niet meer druk. Hij voert campagne in de staten die hij in november van John McCain moet winnen. Volgende maand zal hij waarschijnlijk met een mogelijke running mate op de proppen komen. Die zal, zo lijkt me, uit een van die ‘battleground’ of ‘swing’ staten komen. De naam van de gouverneur van Ohio wordt vaak genoemd. Maar vooralsnog steunt deze Ted Strickland – een conservatieve Democraat met de hoogste waardering van de National Rifle Association – de campagne van Hillary Clinton.

PV